PDC - Ze hebben er op YouTube een compilatie van gemaakt die zo’n vijftien minuten duurt. Maar de highlights van de PDC WK-finale van 2003 hadden net zo goed in een samenvatting van een half uur gegoten kunnen worden. Want wat was het smullen, destijds. Het wereldkampioenschap van de PDC kreeg toen de gedroomde finale tussen de als eerste geplaatste Engelsman Phil Taylor en de Canadees John Part, die als tweede op de plaatsingslijst stond. Dertien sets mochten er die avond in het Circus Tavern in Purfleet maximaal gespeeld worden. En dertien sets werden het. Dertien doldwaze dartsavonturen. Tussen de ook toen schier onverslaanbare Phil Taylor en de beste darter van alles wat ten westen van Groot-Brittannië ligt: John Part. Belangrijk om te weten: in de WK-finale van 2001 liet Taylor niets heel van Part; het werd 7-0 voor The Power.

Al na een paar legs wordt duidelijk dat Taylor in 2003 geen gemakkelijke avond krijgt. Zonder ook maar één kans op een dubbel onbenut te laten, wint Darth Maple uit Canada de eerste set. En ook de tweede en derde set trekt hij naar zich toe (3-0). Logisch dan ook dat Taylor zijn vuisten balt als hij eindelijk eens iets kan terugdoen (3-1). Maar ach, het maakt Part allemaal niets uit, op die bewuste avond. In zijn glimmende dartsshirt blijft hij zo rustig als het maar zijn kan. Een glimlachje, eventjes een vuist de lucht in: veel meer toont hij het publiek en zijn opponent niet, nadat hij zichzelf trakteert op een 4-1 voorsprong.

Taylor maakt er 4-2 van, Taylor finisht 109 en pakt daarmee de zevende set (4-3), Taylor eigent zich de achtste set via dubbel zestien toe en zo is het ineens allemaal weer in evenwicht: 4-4. En dan doet The Power iets dat eigenlijk alleen hij kan. Bij een stand van 4-4 in sets in een bloedstollende WK-finale gooit hij en passant 167 uit. Alsof het niets is: 4-5. Kijkt Part daar van op? Welnee. De Canadees herpakt zich en grijpt de tiende set met een elfdarter. De ontlading is logisch, terecht en een lust voor het oog: 5-5. “De spanning is ondraaglijk”, concludeert één van de Engelse televisiecommentatoren dan ook al. “Ongelooflijk”, klinkt het even later vanuit de commentaarbox als het 2-2 in legs wordt in de tiende set. Een 61-outshot levert Part een voorsprong van 6-5 op, maar via dubbel tien sleept Taylor een beslissende dertiende set uit het vuur: 6-6.

De beslissende set is het toppunt van zenuwlijden. Part pakt de eerste leg (1-0), grijpt de tweede leg via dubbel vier en is zo nog maar één leg verwijderd van de wereldtitel (2-0). Een outshot van 94 van Taylor brengt de spanning weer volledig terug (2-1). Eén dart mag Taylor in de vierde leg van de beslissende set mikken op de bullseye om er 2-2 van te maken. Maar de opperkampioen raakt de single bull; Part moet 77 punten wegpoetsen in ruil voor de wereldtitel. Via single negentien, single achttien en dubbel twintig beslist de Canadees het titanenduel: 7-6. Als een dolle stier rent hij over het podium heen. “John Part is the happiest man on the planet”, zegt de commentator volledig terecht. Hij moest er twee jaar op wachten, maar zijn revanche voor de met 7-0 verloren WK-finale van 2001 was dan eindelijk daar. En hoe.

Foto's: © Jeroen Kemp