De finale van The Embassy van 1985 was hét ultieme moment voor Lowe om revanche te nemen op Bristow, die hem in de eindstrijd in 1981 al met 5-3 had verslagen. En na drie sets leek het ook de goede kant op te gaan voor Old Stoneface, de weinig vleiende bijnaam die Lowe in de dartswereld heeft gekregen. Met een prachtige finish van 170 zette hij The Crafty Cockney eventjes te kijk: 2-1 in sets voor Lowe! En toen? Feest? Een vreugdedansje? Niets van dat alles. Een strakke blik in de ogen van Lowe, terwijl hij zijn darts uit het bord grist. Om vervolgens een flinke slok te nemen van een groot glas bier. Dát was darts zoals het in 1985 gespeeld werd.
Een paar sets later was Bristow flink op dreef. Na twee scores van 180 vond hij ook de zevende triple 20, terwijl hij naast zijn drie darts ook een sigaret in zijn hand hield. De achtste dart miste doel, maar het zou The Crafty Cockney er uiteindelijk niet van weerhouden de finale op zijn naam te schrijven. Opnieuw verliet Lowe, één van de grootste dartsspelers van zijn tijd, het podium als verliezer. Hij stond met 2-1 voor, maar verloor met 2-6. Pijnlijk. Een korte handdruk na de toernooiwinnende dubbel zestien volgde. Niet een langdurige omhelzing en minutenlang durende reeks schouderklopjes, zoals tegenwoordig. Gewoon, een snelle, stevige handdruk. Om vervolgens een half glas bier in één keer achterover te slaan: Bristow werd wereldkampioen in 1985.
En Lowe? Lowe stond twee jaar later opnieuw in de finale. Met Bristow als tegenstander. Drie maal bleek scheepsrecht te zijn voor The Legend (6-4), die in 1988 in de eindstrijd met diezelfde cijfers verloor van Bob Anderson en de finale van 1993 tegen Alan Warriner met 6-3 zou winnen. Acht Embassy-finales, drie bekers. Al met al een score waarop veel darters jaloers zullen zijn.
Terug
